auto onmouseover="return (window.status='auto');" onmouseout="window.status='';">auto onmouseover="return (window.status='auto');" onmouseout="window.status='';">auto onmouseover="return (window.status='auto');" onmouseout="window.status='';">auto">

wOlga Björt

Setjum okkur í spor annarra. Við gætum lent í þeirra sporum.



HEIMASLÓÐIR:
Agnes mín
Imba systir
Katrín Ósk
Heiða Fleiss
Sirrý og fjölskylda
Jóka
Jón Bjarni frændi og Magnea
Indíana
Katrín Eva
Freyja
Auður frænka
Birna Rún
Regína Ósk
Hugaflug Kötu
Saumó
Hrafnhildur Rós og Co
Anný letibloggari
Oddný Friðriks
Ragna Jenný
Gísli Matthías fjórði
Ingvar Valgeirs
Pétur Örn
Ásta skásta
X-Berglind
Harpa Sigmars
Tebbi Tuð
Guðrún
Grafarættin
Mási vinur og Co

FJÖLFARNAR SLÓÐIR
Hetjur
Nýi skólinn
Mogginn
Pósturinn Páll
Kvikmynd.is
IMDB
Baggalútur





online



This page is powered by Blogger. Why isn't yours?
wmiðvikudagur, júlí 26, 2006


Bið




Eitt af því sem ég hef helst rekið mig á með í lífinu er að standa sjálfa mig að því að bíða eftir einhverju. Að bíða getur verið ágætt þegar sýna þarf þolinmæði og ana ekki út í ákvarðanir hægri vinstri. Þegar bið er orðin þannig að við stöndum svo lengi í sömu sporum að það er komin táfýla af okkur, þá er gott að gera eitthvað í málunum. Annars er eins og að við sitjum í áralausum bát á lygnu vatni.

Fyrir mörgum árum varð ég fyrir höfnun eins og margir verða fyrir þegar þeir eru að prófa sig áfram í ástarlífinu. Það var vont og til þess að ýta frá mér sársaukanum fór ég að bíða og vona að það gengi upp aftur seinna, sem að það gerði að sjálfsögðu ekki. Ég var kjáni þá.

Þrátt fyrir að líklega sé best að verða aldrei fyrir höfnun á þann hátt held ég að slíkt sé þó nauðsynleg reynsla sem kennir okkur að ekkert er sjálfsagt í lífinu. Við getum ekki stjórnað því hvort önnur manneskja beri sömu tilfinningar til okkar eins og við berum til hennar. Við eigum heldur alls ekki að tipla á tánum og breyta okkur til þess að þóknast viðkomandi. Þá verðum við aldrei ánægð og umfram allt ekki við sjálf.

Það er liðinn þónokkur tími frá því að ég varð eintala aftur og ég ákvað um daginn að prófa að skella mér á deit. Rosa spennt enda myndarlegur og metnaðarfullur ungur maður á uppleið þar á ferð. Ég var að vinna með honum fyrir mörgum árum síðan og þóttist því þekkja hann aðeins. Eða...nei! Ég hef verið hvött af mörgum að setja söguna af stefnumótinu hér á síðuna því hún á í raun best heima í handriti fyrir Sex And The City. Ég ætla að láta það vera að birta söguna í heild sinni en set inn nokkra punkta og þið fyllið svo bara í eyðurnar (og ímyndið ykkur væntanlega endinn):

1) Hann mætti 30 mínútum of seint (á veitingastaðinn, þar sem við hittumst).
2) Hann talaði um sjálfan sig í 3 og 1/2 tíma.
3) Hann var með svo mikinn hroka við þjónana allan tímann að ég var skíthrædd um að fá einhvern líkamsvessa saman við sósuna.
4) Hann fékk sér miklu miklu dýrari mat en ég en sagði við þjóninn þegar hann kom með reikninginn: "Skiptu honum í tvennt!"
(Nei, hann komst ekki upp með það!)
5) Þegar við kvöddumst á bílastæðinu sagði hann: "Þetta var nú bara ágætis VIÐTAL!" (Hélt hann að ég væri blaðamaður?)

Ég get svarið það að fram á síðustu stundu beið ég eftir því að heyra: "FALIN MYNDAVÉL!"


|

Skrifað af Olgu Björt miðvikudagur, júlí 26, 2006


wlaugardagur, júlí 22, 2006


Hvernig lítur þú út?




Í framtíðinni langar mig að vinna á svipaðan hátt og Jón Ársæll, Gísli Einars, RAX, Jónas Jónasson og núna Sirrý eru að gera, bara á minn hátt. Ég vil draga fram kosti og styrkleika fólks sem hefur tekið ábyrgð á lífi sínu, náð settum markmiðum o.s.frv. og miðla því út í samfélagið og læra sjálf af þessum ofurhetjum samtímans í leiðinni.

Ég horfði í fyrsta skipti á þáttinn Örlagadagurinn í vikunni þar sem Sirrý talaði við Guðna Gunnarsson, Yogaleiðbeinanda með meiru. Sáuð þið þennan þátt? Hann var alveg magnaður og hreyfði heilmikið við mér. Fyrir fimmtán árum var Guðni gjaldþrota, búin að missa frá sér konuna, vinina, lífssýnina, sjálfsmatið og kominn á botninn. Hann flutti til Los Angeles og sneri við blaðinu, var m.a. að þjálfa nýja Súperman fyrir hlutverkið sitt. Þið verðið bara að sjá þáttinn á netinu (visir.is - VEFTV - NFS - Örlagadagurinn) til þess að sjá meira um það allt.

Eins og t.d. Jón Gnarr er Guðni óhræddur við að viðurkenna mistök sín, því það er líka eina leiðin til að læra af þeim. Algengustu leiðir til þess að flýja sjálfan sig eru drykkja, lyfjanotkun, matarfíkn, kynlífsfíkn, fjármálafíkn og vinnufíkn. Guðni var fjarvistarfíkill, hann fann sífellt nýjar leiðir til þess að flýja sjálfan sig. Hann gat ekki verið kyrr í eigin skinni því honum líkaði ekki við sjálfan sig eins og hann kom úr "pakkanum". Líf hans gekk út á það að sanna gildi sitt, aðallega fjárhagslega og velgengnin gekk út á veraldleg gildi. Það gekk ekki upp og hann dró fólk með sér niður. Á þeim tímapunkti fannst honum hann einn geta fundið leiðina upp á við og hann barðist lengi við vindmyllur áður en hann komst í þrot. Hann vildi ekki taka ábyrgð.

Það sem vakti einna mesta athygli mína var skilgreining Guðna á hugtakinu að líta út. Hann talaði um að með því að líta út er sálin að horfa út úr líkamanum. Til þess að líta vel út verður manni því að líða vel inni, innra með sér. Að líta út er því viðhorf. Á sama hátt getur manneskja ekki sent frá sér einlæga væntumþykju ef henni þykir ekki vænt um sjálfa sig. Það er hægt að setja á sig þykka grímu en blikið í augunum kemur upp um innri líðan. Augun eru spegill sálarinnar og við lítum út um þau - vel eða illa.

Þetta minnir mig soldið á Hollywood stjörnurnar. Þær berjast fyrir því í ár og áratugi að verða þekktar. Svo þegar þær eru orðnar þekktar, þá ganga þær um með derhúfu og sólgleraugu til þess að þekkjast ekki.

Spes.

|

Skrifað af Olgu Björt laugardagur, júlí 22, 2006


wþriðjudagur, júlí 18, 2006


Var að skoða heimasíðu Háskólans á Akureyri. Það er búið að framlengja umsóknafrestinn til 11. ágúst. Ef þið vitið um styktaraðila fyrir mig (bara innritunarjaldið er 51.750.-) þá látið þið mig vita!

|

Skrifað af Olgu Björt þriðjudagur, júlí 18, 2006


wmánudagur, júlí 17, 2006



Er að lesa þýdda metsölubók sem heitir Fiskurinn.
Bók þessari var dreift meðal samstarfsmanna minna til þess að
lesa í sumarfríinu og svo vinnum við úr henni að því loknu.
Gott framtak til þess að bæta móral og efla samkennd.
Það er margt gott í þessari bók og meðal þess er þessi gullna setning:

"Þú býrð yfir meiri orkulind en nokkurn tímann hefur verið virkjuð, meiri styrk en reynt hefur verið á, fleiri hæfileikum en þú hefur nokkurn tímann nýtt og meira að gefa en þú hefur nokkurn tíma gefið!"

Þessi setning á vel við þegar við erum ekki á þeim brókunum að láta segja okkur til eða vera leiðbeint:
"Hún sagði mér það og síðan komst ég að því af sjálfsdáðum!"

Þessi á við hvar og hvenær sem er:
"Veldu þér viðhorf!"

Svo er þessi algjör snilld:
"Þegar nemandinn er tilbúinn, birtist kennarinn!"

Mæli með þessari bók.

|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, júlí 17, 2006


wmánudagur, júlí 10, 2006


Vin8
Ég sit við skrifborð foreldra minna og pikka þar inn þennan pistil. Skrifborð eru mismunandi og lýsa oft eigendum þeirra vel. Á þessu skrifborði er dæmigerður gluggapósts-standur, ritföng, minjagripir, bæklingar og lampi. Undir þessu öllu er svona gegnsætt og þykkt plast-yfirborð og undir því myndir, dagatal, úrklippur úr blöðum og síðast en ekki síst fullt af góðum heilræðum. Þessi heilræði lýsa mömmu og pabba mjög vel því við höfum heyrt þau mörg um ævina. Mér líður vel við þetta borð.

Eitt heilræðanna hangir á lampanum: "Að eignast vin getur tekið eitt andartak en að vera vinur tekur alla ævina". Ég hef enmitt mikið verið að hugsa um vináttuna undanfarið. Ég á mjög góðan vinakjarna og utan hans er líka góður kunningjahópur. Það sem helst greinir að vinakjarnann og kunningjahópinn er það að vinina get ég reitt mig á í blíðu og stríðu og með þeim get ég verið algjörlega ég sjálf. Það er þó ekkert nauðsynlegt að reiða sig á of stóran hóp fólks og einnig gott að geta stundum farið út fyrir alla einlægnina og tekið sjálfan sig og lífið ekki of alvarlega. Þar koma kunningjarnir sterkir inn sem samferðafólk og ég á ótal margar stundir ógleymanlegar með þeim.

Ég elska það þegar gamlir vinir eða kunningjar dúkka upp inn í líf mitt eftir margra ára fjarveru. Mér finnst alltaf gaman að hitta þá því þeir eru fyrir löngu búnir að skilja eftir spor í hjarta mér. Ég hitti eina gamla vinkonu sem var eins og síamstvíburi minn fyrir nokkrum árum og þrátt fyrir að líf okkar beggja hafði tekið stökkbreytingum var eins og að við hefðum hist síðast daginn áður. Hún er svona labbandi heilræðabrunnur og það liggur við að ég vildi hafa með mér skrifblokk eða diktafón þegar hún talar svo að ég geti vitnað í hana.

Eins og í öllum samböndum, hvort sem um er að ræða ástar-, viðskipta-, vináttu eða annars konar sambönd, þá er enginn fullkominn og fólk rekur sig á. Að bregðast trausti getur komið fyrir alla þó að það sé alvarlegt og viðkvæmt meðan á því stendur. Að biðjast fyrirgefningar og að sýna einlægt fram á að slíkt gerist ekki aftur skiptir meira máli. Í mínum bestu vinasamböndum hefur ýmislegt komið upp á en tekið hefur verið á því með blöndu af fyrirgefningu, þolinmæði og tillitssemi.

Við eignumst vini með því fyrst og fremst að vera vinir sjálf. Jafnlyndi kemur sterkt inn en þó eru til margir vinir sem ekki eiga endilega skap saman en treysta hver öðrum best. Einnig er mikilvægt að leiða hjá sér það sem skiptir ekki máli í fari vinar líta bara á þær hliðar sem leiðir okkur saman og hægt er að njóta í sameiningu. Ég man t.d. aldrei hverju fólk klæddist eða hvernig bíl það ók þegar ég hitti það síðast. Ég man hvað það sagði, hvernig okkur leið saman og hvað ég lærði af því. Fólk og aðstæður geta líka breyst með tíð og tíma en mér finnst gott að finna að það þarf ekki nema stutt sms, tölvupóst eða bara bros frá gömlum vini eða kunningja til þess að mér líði vel. Oftar en ekki hef ég verið að hugsa til viðkomandi rétt áður þó að hann/hún sé staddur/stödd mjög fjarri og ekki verið í sambandi lengi.

Vináttan er vandmeðfarin og því þarf að hlúa að henni á einlægan hátt, án þess að það sé einhver skyldurækni-lykt af því. Það þarf svo lítið til. Skiptir mestu að vera trúr viðkomandi þó að langt sé um liðið og álíta sjálfan sig of góða/n til að gera þeim nokkuð illt. Ég trúi því að það sama gildi með vini, ástvini og elskendur. Leiðir þeirra liggja saman aftur síðar ef þeim er ætlað að gera það. Svona ósýnilegir seglar á þeim sem toga þá saman. Sumir verða vinir aftur, aðrir verða jafnvel elskendur, búnir að malbika leiðina til hvors annars.

(Myndin hér að ofan er að sjálfsögðu að hætti hússins) ; )

|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, júlí 10, 2006


wlaugardagur, júlí 08, 2006



Komin í sumarfrí og byrjaði fyrsta morguninn á því að ganga um Grafarvoginn í tæpa tvo tíma. Fór um öll hverfin nema Staðahverfið. Nýi síminn minn er líka útvarp og það er varla til betri tilfinning en að ganga einn og hlusta á klassíska tónlist á meðan. Ég kemst í annan heim. Mér finnst gott að labba, hlaupa og lyfta lóðum, fæ mikla útrás við það. Þegar það er logn uppi í Borgarfirði er gaman að spila badminton. Ég spilaði handbolta með UMFN hér í eina tíð og þótti nokkuð nösk í langstökki og hástökki. Ekki varð íþróttakonuferill minn lengri en það...í bili a.m.k.

Eirðarleysi er einn af veikleikum mínum og til þess að sporna við því þarf ég setja mér markmið og skipuleggja aðeins fram í tímann. Mér líður þó aldrei vel í eirðarleysinu, t.d. eftir að hafa setið lengi við sjónvarp eða tölvu og mér leiðist m.a.s. að sitja lengi í heitum potti og gufu. Fæ köfnunartilfinningu. Að sitja lengi í sól er eitt það leiðinlegasta sem ég veit um. Ég verð að lesa blað, bók eða einfaldlega sofna til þess að vera kyrr í sólbaði. Það er því dálítið fyndin blanda; eirðarleysi og tilbreytingahneigð. Í síðasta göngutúr mínum um Grafarvoginn gat ég ekki hugsað mér að fara sömu leið heim og í morgun bara varð ég að velja aðra leið en síðast. Þegar ég svo kem heim þá er voða gott að vita hvar hlutirnir eru og að geta gengið að þeim vísum. Æ ég er stundum dálítið skrýtin - skemmtilega þó (held ég).

Mér finnst það sama gilda um hreyfingu og allt annað sem maður gerir í lífinu. Hún verður að vera skemmtileg og nærandi til að halda okkur við efnið. Hvað ætli það séu margir styrktaraðilar líkamsrætarstöðvanna, fólk (eins og ég reyndar) sem keypti árskort og mætti svo þrisvar? Mér finnst frekar að þessar stöðvar, með alla sína nútímatækni, eigi að senda út bréf eða e-mail til fólks sem keypti einhvern tímann 6 mánaða- eða árskort en hefur ekki mætt lengi og hvetja það til að koma aftur og nýta kortið. Það myndi svínvirka á mig og ég myndi eflaust beina viðskiptum mínum þangað seinna. Nei, eigindum stöðvanna er slétt sama.

Sama gildir einnig með hreyfingu og allt annað að það er erfiðast að fara af stað, sparka í stjörnuna á sjálfum sér. Þess vegna finnst mér æðislegt að geta bara skipt um föt og labbað út því að næsti göngustígur er í 10 metra fjarlægð. Göngustígakerfið í Reykjavík er víðast hvar mjög gott. Það þarf ekkert að fara í einhverja sveitta, öskrandi púltíma eða keyra langar leiðir og leita að bílastæði til þess að hreyfa sig. Bara rölta aðeins út með ipodinn eða vasaútvarpið og korterin líða hratt. Það er líka nauðsynlegt að vera stundum einn og rækta sambandið við mikilvægustu manneskjuna í lífi okkar - okkur sjálf.

|

Skrifað af Olgu Björt laugardagur, júlí 08, 2006


wmánudagur, júlí 03, 2006


Styttist í veisluna. Hér er Magni kynntur á heimasíðu þáttanna. Norræna nafnið hans hljómar svo alþjóðlegt og flott (Meegni). Ég ætla að fylgjast spennt með, en þið?


|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, júlí 03, 2006


wsunnudagur, júlí 02, 2006



Minn elskulegi tvíburabróðir Kristján Ingi á afmæli í dag, 34 ára. Hann er staddur í New York (flugþjónn) og Imba systir mín er svo reyndar stödd í Mónakó. Ég held að það hafi aldrei verið svona langt á milli okkar systkinanna áður. Þegar við Kristján vorum lítil áttum við það til að dreyma sama drauminn sömu nóttina og þó að við hittumst of sjaldan í dag, þá eru tengsl okkar sterk og höfum svipaðan húmor. Hann er mikill pælari eins og ég en hugsar oftar upphátt. Hann er skemmtilegur, vinsæll og virtur samstarfsmaður og traustari vin er ekki hægt að hugsa sér. Hann gerir allt vel sem hann tekur sér fyrir hendur og er snyrtilegasti gagnkynhneigði maður sem ég hef kynnst. Það er alltaf góð lykt af Kristjáni nema þegar hann fer úr vinnuskónum og þegar hann prumpar (tíhí). Í tilefni dagsins er Agnes með afmæliskórónuna sína sem hún fékk á leikskólanum því henni finnst hún eiga afmæli á hverjum degi. Ég held ég taki hana mér til fyrirmyndar.

|

Skrifað af Olgu Björt sunnudagur, júlí 02, 2006