auto onmouseover="return (window.status='auto');" onmouseout="window.status='';">auto onmouseover="return (window.status='auto');" onmouseout="window.status='';">auto onmouseover="return (window.status='auto');" onmouseout="window.status='';">auto">

wOlga Björt

Setjum okkur í spor annarra. Við gætum lent í þeirra sporum.



HEIMASLÓÐIR:
Agnes mín
Imba systir
Katrín Ósk
Heiða Fleiss
Sirrý og fjölskylda
Jóka
Jón Bjarni frændi og Magnea
Indíana
Katrín Eva
Freyja
Auður frænka
Birna Rún
Regína Ósk
Hugaflug Kötu
Saumó
Hrafnhildur Rós og Co
Anný letibloggari
Oddný Friðriks
Ragna Jenný
Gísli Matthías fjórði
Ingvar Valgeirs
Pétur Örn
Ásta skásta
X-Berglind
Harpa Sigmars
Tebbi Tuð
Guðrún
Grafarættin
Mási vinur og Co

FJÖLFARNAR SLÓÐIR
Hetjur
Nýi skólinn
Mogginn
Pósturinn Páll
Kvikmynd.is
IMDB
Baggalútur





online



This page is powered by Blogger. Why isn't yours?
wmiðvikudagur, janúar 24, 2007


Ætla að hafa þessa síðu opna í dálítinn tíma vegna óska frá fólki sem vill lesa eldri skrif mín.
Nýja síðan mín er www.olgabjort.bloggar.is og til að fá aðgangsorð hafið samband í olgabjort@torg.is.

|

Skrifað af Olgu Björt miðvikudagur, janúar 24, 2007


wmiðvikudagur, nóvember 08, 2006


Skyndiprófin í lífinu



Ég gerði heiðarlega og snyrtilega tilraun til þess að breyta síðunni minni og tókst það að öllu leyti, nema því að ég kom kommentunum ekki inn. Það er ómögulegt að hafa síðu án kommenta. Ég vil með engu móti missa þau út.

Anyway. Þetta líf er svo óútreiknanlegt. Eina stundina erum við með brjáluð markmið og jafnvel komin með hjarta og huga nálægt markmiðinu til þess að halda okkur á floti. Full af eldmóði og jákvæðu hugarfari gagnvart öllum mögulegum aðstæðum og hindrunum. Allt í einu kemur á okkur brotsjór sem hafði hingað til í hæsta lagi verið ólgandi undiralda. Skýrir draumarnir verða að ógreinilegum hyllingum í fjarska. Fúlt, erfitt og sárt.

Hvað er þá til ráða? Stefna ótrauð áfram, sýna tennurnar og róa á móti straumnum? Eða kannski hinkra aðeins við og skoða hvort að mótlætinu fylgir dulin blessun? Það að nema staðar stöku sinnum er eina oft leiðin til þess að vera fær um að halda áfram.

Ótrúlegustu atvik geta komið aftan að okkur þegar við eigum síst von á því. Það ætti að kenna okkur að treysta ekki eins mörgum og við kannski gerum. En það er bara ekkert gaman að lifa þannig! Vera í sífelldri vörn eins og "gladiator" og treysta bara sjálfum okkur og engum öðrum.

Erfiðleikar eru skyndiprófin í lífinu. Þeir reyna á styrkleika okkar, reynslu og innsæi. Kostirnir við erfiðleika eru þeir að annars vegar komumst við að því hverjir eru vinir okkar og hins vegar stöndum við sterkari á eftir, ef við höldum rétt á spilunum.

En það skiptir víst ekki máli hver örlög okkar eru, heldur hvernig við tökum þeim. Best er að vera einbeitt en sveigjanleg og kynna okkur rétt okkar og möguleika. Það getur hjálpað heilmikið að lifa í heimi annarra í smá stund og horfa í kringum sig þaðan.

Endilega skjótið ef þið hafið skoðun á svona málum.


|

Skrifað af Olgu Björt miðvikudagur, nóvember 08, 2006


wmánudagur, október 30, 2006


Að vera mikill pælari eins og ég getur verið flókið mál, sérstaklega þegar sveigjanleiki er eitt af aðalsmerkjum mínum. Það getur verið kostur að vera sveigjanlegur (þægileg í umgengni) en á móti skortir mig stundum gagnrýna hugsun. Eða það held ég a.m.k.

Þegar málefni líðandi stundar eru rædd meðal samferðafólks míns, þá hef ég einfaldlega ekki afgerandi skoðun á öllum málefnunum, á meðan aðrir frussa þeim út eða koma með verulega haldbær og sannfærandi rök. Meðal þessara málefna eru hvalveiðar, bygging álvera, fjölmiðlafrumvarp og kvótamál.

Stundum hef ég á tilfinningunni að allir verði að hafa svo sterka skoðun á öllu mögulegu, þrátt fyrir að fólk sé jafnvel ekki búið að kynna sér það nógu vel. Mér finnst gott að hlusta á málefnalegar rökræður sem kannski hafa áhrif á skoðanir mínar – þann daginn – en mig langar ekkert alltaf að taka þátt í þeim. Mér finnst gott að geta skipt um skoðun og ég skil oft hagsmuni beggja aðila í ýmsum málum.

En út í skoðanir mínar á ýmsum málefnum:

Mér er illa við flokkakerfi í stjórnmálum. Ég vil að hægt sé að kjósa einstaklinga en ekki flokka. Það hefur margsýnt sig að átök verða innan allra flokka þrátt fyrir að þeir “lúti” sömu stefnum svo að einstaklingar ættu alveg að geta skapað góða liðsheild án flokkakerfa. Oftar en ekki eru þessar stefnur úr sér gengnar íhaldsstefnur. Það segja t.d. of margir stjórnmálamenn: “Við sjálfstæðismenn erum bla bla….!” Ef flokksmaður er staðinn að því að hafa skoðun á skjön við flokk sinn, þá er hann jarðaður í fjölmiðlum, útilokaður frá nefndum og fær slæma útreið á flokksþingum. Það má vel vera að ég þurfi að vera einhver stjórnmálafræðingur til þess að skilja þetta betur – en ég er þó í þeim meirihluta kjósenda sem eru ekki með þá menntun og ég kýs út frá innsæi, ekki hefð. Aðeins 8% kjósenda skipta um skoðun eftir að hafa kynnt sér stefnur flokka fyrir kosningar.

Mér finnst þjóðkirkjan vera að dragast langt aftur úr í þróun samfélags okkar. Þessi aldagamla stofnun sem á að vera eitt af sameiningartáknunum er að stuðla að sundrun vegna orða sem skráð voru í hina heilögu ritningu út frá árþúsunda gömlum gildum. Kirkjurnar eru tómar, nema við jarðarfarir, brúðkaup, skírnir og fermingar. Helgihald er víða gamaldags og hreint út sagt leiðinlegt þrátt fyrir góðar og nauðsynlegar ræður presta, sem eiga fullt erindi til fleira fólks en kirkjukóra, meðhjálpara, einstaka gamalmenna og þeirra sem hlusta á RUV á sunnudagsmorgnum.

Málefnum aldraðra eru gerð skil á þann hátt að þeir eigi sem minnst á milli handanna síðustu æviár sín. Þeir sem ekki kynna sér málin nógu vel eru marg-skattlagðir. Það fá ekki öll hjón að búa saman í ellinni því það fer eftir heilsu þeirra og þjónustuþörf. Fulltrúar stjórnvalda virðast oft gleyma því að þeir verða einhvern tímann gamalmenni sjálfir. Eiga þeir ekki ömmur og afa eða foreldra á gamals aldri?

Refsingar í ofbeldismálum og afbrotum gegn börnum eru allt of vægar. Úrræðaleysi ríkir í málum síbrotamanna og þeirra sem eru afvegaleiddir.

Greiðslur úr lánasjóðum til námsmanna eru allt of lágar og húsnæði of dýr. Námsmenn sjá sig tilneydda að vinna með náminu til að afla tekna, janvel einstæðir foreldrar.

Alltof margir eru skertir nauðsynlegri ábyrgðarkennd gagnvart sjálfum sér og umhverfi sínu. Skynsemi er ambátt löngunar og við hugsum oft ekki lengra en hnefinn nær. Til þess að sporna gegn t.d. fíkniefnavandanum verðum við að líta meira inn á við; minnka eftirspurn. Löggan getur ekki séð um þetta ein. Brotin heimili, foreldrar í bullandi neyslu (áfengis- og/eða fíkniefna) og margir þeirra hafa ekki hugmynd um hvar börnin þeirra eru á kvöldin. Frami foreldra á vinnumarkaði gengur fyrir góðu uppeldi og börn eru gerð sjálfstæð allt of ung.

Fólk er metið út frá yfirborðinu en ekki því sem undir býr. Æsku- og útlitsdýrkun tröllríður öllu og lífsgæðakapphlaupið hefur þau áhrif að fólk vinnur meira og lengur en í nágrannalöndunum, til þess að eiga fyrir kreditkortareikningum, neyslulánum og 100% húsnæðislánunum. Við erum sjálf að halda fasteignaverði og vísitölum í hámarki! Pör og fjölskyldur eiga varla lengur nauðsynlega samverustund við kvöldverðarborðið. Það er sjónvarp í hverju herbergi og mömmur senda börnum sínum msn eða sms til þess að bjóða þeim góða nótt. Náungakærleikur er á undanhaldi á sama tíma og öfund og afbrýði eykst.

Hnyklum hjartavöðvann og lítum inn á við. Við gætum haft áhrif á einn....jafnvel fleiri!

|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, október 30, 2006


wföstudagur, október 27, 2006





Setningu dagsins á ónefndur Vestmannaeyingur:


„Hverjum er ekki drullusama þó það séu veiddir nokkrir hvalir, því þetta er að éta allt fæðið fyrir lundann og ýmsa aðra fiska sem við veiðum!"

|

Skrifað af Olgu Björt föstudagur, október 27, 2006


w



|

Skrifað af Olgu Björt föstudagur, október 27, 2006


wþriðjudagur, október 24, 2006




Konan með fallega jafnréttis-hjartað, góða húmorinn og endalausu ráðagæskuna, mjúkan og hlýjan faðminn og mömmu-ilminn. Sú sem setur sjálfa sig í síðasta sæti á eftir sínum nánustu. Hún hefur reynda og milda rödd sem segir það sem segja þarf á hárréttum augnablikum. Hún finnur það alltaf á sér rétt áður en börnin hennar hringja í hana. Það þarf ekki að segja henni allt - hún virðist bara finna það og sjá í augunum á okkur.

Móðir mín, Helga Magnúsdóttir, er 64 ára í dag.

Elsku mamma, til hamingju með daginn!


|

Skrifað af Olgu Björt þriðjudagur, október 24, 2006


wmánudagur, október 23, 2006





Árshátíðin heppnaðist alveg svakalega vel í alla staði og ég var ekki komin heim fyrr en undir morgun (sem er mjög ólíkt mér núorðið því að ég er svo kvöldsvæf). Stórhljómsveitin mín, Sambandið (11 starfsmenn Samskipa og dótturfélaga) sló hvílíkt í gegn. Í stað þess að vera bara eitt af atriðum kvöldsins þá fylltist dansgólfið af fólki og við áttum ekki aukalag eftir uppklapp númer tvö.

Brósi hárgreiðslusnillingur greiddi mér eins og Grace Kelly (fifties þema) og það var svo gaman að sjá hversu margir mættu í anda þemans (eldrauður varalitur...úff). Eins og þið sjáið á myndinni var borðherrann minn sjálfur Logi Bergmann. En það var nú bara vegna þess að hann var veislustjóri og ég eina single daman við nefndarborðið. Reyndar ætlaði Kristján bróðir að koma með mér (Ágústa og Sonja S. giskuðu rétt) en hann staðfesti of seint. Lýsingin átti þó bara vel við Loga eftir allt saman og hann þurfti meira að segja að vakna snemma til að standa í framkvæmdum innanhúss heima hjá sér. Hann á yndislega 3ja mánaða copy-paste dóttur sem hann sýndi mér myndavélarsímamynd af. Hann var mjög skemmtilegur og ég tók ófá hlátrasköllin þegar hann hvíslaði einkahúmor í eyrað á mér á milli atriða. Hann stóð sig mjög vel sem veislustjóri og ég mæli hiklaust með honum sem slíkum.

Í lok árshátíðarmyndbandsins kom lagið Mustang Sally og það var búið að ákveða að hljómsveitin (Í svörtum fötum) kæmi svo inn í lagið og tjöldin yrði dregin frá. Það svínvirkaði (pork worked) greinilega því að það hlupu svona 400 manns (af 510) með gæsahúð á dansgólfið eins og Taílendingar á útsölu. Þegar leið á ballið og þeir tóku lagið "Born to handdjive" (úr Grease) fór mín á upp á svið og gerði handahreyfingarnar með Jónsa og þegar ég ætlaði niður af sviðinu aftur var mér réttur bassi og sagt að spila á hann. Ég tók áskoruninni og spilaði á bassa hálft lag (með svaka bassatilþrifum) við mikinn fögnuð. Þeir lækkuðu þó í honum svo að það heyrðist ekki. Sjáið þið ekki Grace Kelly fyrir ykkur í síðkjól að spila á bassa. Ha ha ha.......

Vegna þess að ég er ekki búin að koma mér upp ljósmyndasíðu þá getið þið sé fleirir myndir á síðunni hennar Katrínar Óskar, sem þið munið reyndar sjá á skjánum í vetur (ég má ekki segja meir....hún er a.m.k. vel að þeim árangri komin). : )

Þrátt fyrir töluverða timbumennsku í gærmorgun vaknaði ég með sólheimaglott aldarinnar því ég skemmti mér svo vel.

|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, október 23, 2006


wfimmtudagur, október 19, 2006


Ljóð vikunnar


1. apríl

Marsbúinn



Andri Snær Magnason, Bónusljóð.

|

Skrifað af Olgu Björt fimmtudagur, október 19, 2006


wlaugardagur, október 14, 2006



Það að vera einhleyp fannst mér fyrir tíu árum vera alveg ömurlegt. Ég var líka óttalega stefnulaus og áhrifagjörn og fannst ég stödd í stærsta völundarhúsi í heimi. Fullt af sénsum sem áttu ekki samleið með mér. Fullt af mistökum til að læra af.

Í dag finnst mér gott að vera ein og líka einstæð móðir. Það er ár liðið frá því að ég varð ein aftur og ég finn að ég hef algjörlega þurft þennan tíma til að ná áttum. Ég hef einbeitt mér algerlega að okkur mæðgunum og ýmsum markmiðum, verið að rækta sjálfa mig að utan og innan. Orðin eins og massíf eik með fullt af greinum og blöðum í allar áttir.

Mér finnst reyndar dálítið fyndið stundum að vera einhleyp því að það hafa svo margir "áhyggjur" af því að ég skuli vera ein, alveg orðin þrjátíuogfjögurra! Eins og útrunnin Bónus-skinka! Sumir eru að reyna að koma mér á stefnumót og meðal þeirra er ein sem vinnur með mér. Hún vildi um síðustu helgi alveg endilega kynna mig fyrir vinnufélaga mannsins hennar af því hann væri svo flottur í tauinu, ríkur og nyti mikillar velgengni. Ég spurði hana hvernig maður hann væri (karakterinn sko) og hvernig áhugamál hann hefði. Hún hafði engin svör við því. Ég ákvað að spjalla aðeins við manninn (sem varla náði mér upp í svalir) og hann talaði svo bara um verðbréf, fjárfestingar og stýrivexti. Very interesting! Það skrjáfaði í mér þegar ég labbaði frá honum.

Ég veit að fólk vill mér vel en ég er svo mátulega örlagatrúar að ég er t.d. ekki á skemmtistöðunum með brjóstakoruna upp í háls og heldur ekki með veiðigræjurnar á lofti í almenningsgörðum.

Mér finnst gaman að kynnast nýju fólki, líka mönnum, en ég er ekki að spotta í sífellu og athuga hvort þeir séu fráteknir eða ekki. Talandi um það, það er ógnvænlegt hversu margir menn (á aldrinum 35 - 55) eru massíft að leita sér að viðhaldi. Ég er alltaf að heyra af dæmum þar sem menn eiga einlæg samskipti (jafnvel með kossum), á samfögnuðum, við konur um þrítugt og minnast ekki orði á að þeir séu giftir. Þarf virkilega að spyrja mann með engan hring áður en hann er kysstur hvort hann sé giftur? Hefur þetta eitthvað breyst?

Hey! Árshátíð Samskipa og Jóna Transport er um næstu helgi og það er fities þema. Þar sem ég er í árshátíðarnefnd ákvað ég að taka þetta með trompi. Ég fór á kjólaleigu áðan og fann einn hrikalega flottan kjól. Svo verður maður að sjálfsögðu með greiðsluna og farðann í stíl við allt saman. Ég bauð einum herra með mér sem mér þykir alveg svakalega vænt um og ég veit að ég get treyst að verði flottur, skemmtilegur, dansar við mig og lætur engan heyra það í ölæði. Mér er sama þótt hann bjóði öllum dömunum á svæðinu upp og ég veit að hann á eftir að heilla þær upp úr skónum. Hann þarf reyndar að vakna mjög snemma næsta morgun (nótt) en ég vona að hann komist samt, þessi elska.

Ég ætla að leyfa ykkur aðeins að njóta vafans um hver maðurinn er. Ykkur er frjálst að giska ef þið viljið. Ég svara því þó ekki fyrr en á sunnudeginum eftir árshátíð. Katrín Ósk og Heiða, bannað að segja frá! ;)

|

Skrifað af Olgu Björt laugardagur, október 14, 2006


wfimmtudagur, október 05, 2006




Hæ elsku þið.

Það er svo gott að “slökkva” stundum á heimasíðunni. Svipað og að skreppa til útlanda og koma endurnærð til baka. Ljóðið sem ég setti á síðuna heitir Vísa og þess vegna setti í VISA vörumerkið þar (til þess að þið hélduð ekki að ég væri dottin í tómt þunglyndi). Ljóðið fann ég í ljóðabók sem mér var gefin í stúdentsgjöf og það lýsti svo ótal mörgu í senn sem ég er að upplifa. Ég ætla þó ekkert að fara nánar út í það hér. Það er efni í sér pistil.

Vegna umferðarátaksins sem er í gangi og til heiðurs Óla H. (föðurbróður mínum), sem var að hætta sem formaður Umferðarráðs ætla ég aðeins að fara inn á mál sem snerta umferðina og fyrst og fremst okkur sjálf sem ökumenn. Pétur Örn var fyrir skemmstu með mjög góðan pistil um slík mál og það lýsir Pétri svo vel að hann minntist á hvað hann gerir sjálfur til þess að vera góður (og betri) ökumaður. Það er nefnilega mergur málsins og meginþáttur í STOPP átakinu; að líta sér nær og taka ábyrgð á eigin akstri. Það er endalaust hægt að fárast yfir “heimska liðinu” sem keyrir eins og “vitleysingar” en standa svo sjálfan sig að því að vera meira og minna að beygja eða brjóta umferðarreglunar, sérstaklega þegar maður er að flýta sér.

Persónulega finnst mér gott að brosa í umferðinni, gefa öðrum færi, stoppa við gangbraut, jafnvel stoppa fyrir fólki sem ekki er að ganga yfir gangbraut. Ég fæ svo uppbyggjandi viðbrögð við slíku; bros, “veif” eða einhver kinkar kolli. Ég er kannski svona einföld en í einfaldleika mínum sækist ég í svona tilfinningu frekar en að vera pirruð og bölva því það er betra fyrir geðheilsuna. Enda spyr Agnes mig hissa: “mamma, hvað var bíllinn að gera?” ef ég dangla í stýrið eða hristi hausinn í umferðinni. Ég passa mig á að blóta ekki í bíl með henni.

Í þessum einfaldleika og hálfgerða Pollýönnuleik til þess að gera lífið skemmtilegra hef ég búið til nokkur ráð sem duga mér og þið getið prófað hvort þau virka á ykkur.

1) Það hefur verið næturfrost og það þarf að skafa rúðurnar á bílnum. Ímyndið ykkur að bíllinn sé stór Happaþrenna og þið skafið af rúðunum...og vinnið....BÍL!

2) Bifreið er ekið verulega hægt á undan ykkur og þið eruð að flýta ykkur en sjáið að þið komist ekkert framúr strax. Andið inn með nefinu, út um munninn og ímyndið ykkur að manneskjan í bílnum fyrir framan ykkur sé amma ykkar eða afi eða einhver álíka dúlla sem ykkur þykir vænt um og sé bara áttavillt.

3) Óþreyjufullur ökumaður er fyrir aftan ykkur nánast kominn með stuðarann inn um púströrið á bílnum ykkar af tómri frekju. Oft er erfitt verða ekki stressaður við þessar aðstæður og auðvelt að gefa í. Stillið bara framrúðuspegilinn eins og þið séuð að forðast háu ljósin frá bílnum fyrir aftan og þið gleymið þeim stressaða í smá stund.

4) Óþreyjufulli ökumaðurinn nær að taka fram úr ykkur og þegar hann er við hlið bílsins ykkar gefur hann ykkur miðfingursmerki (voða formlegt orð). Gefið honum fingurkoss á móti eða blikkið hann daðurslega. Hann verður eins og asni.

5) Notum stefnuljósin grimmt! Það er svo gott, tillitssamt og gerir okkur meðvitaðri fyrir umhverfi okkar og við festumst ekki í einhverri vídd sem virkar þannig að þegar við erum komin á áfangastað þá hugsum við: “Hvernig í ósköpunum komst ég hingað?”

Eruð þið ekki annars hress? Eigið þið fleiri ráð eða innlegg í umræðuna? :)

|

Skrifað af Olgu Björt fimmtudagur, október 05, 2006


wföstudagur, september 22, 2006


Hlustun


Margar af bestu hugmyndum sem við fáum verða til í samtölum við fólk. Við fáum einhverja hugljómun eða það er eins og að við fáum botn í mál sem við höfum lengi velt fyrir okkur. Einlæg hlustun spilar þar stóran þátt því að við eigum aldrei að vanmeta fólk í samtölum með einhverjum fordómum. Það er svo auðvelt að fara í þann gír að þykjast hlusta á fólk við höfum oft hlustað á áður. Oft erum við búin að ákveða fyrirfram hvað einhver viðmælandi okkar ætlar að segja og hlustum því ekki heldur segjum já öðru hverju þegar það og erum jafnvel að lesa blöðin eða horfa á sjónvarpið á meðan. Hvorugur aðili græðir á slíku samtali.

Kári Eyþórsson sagði í vikulegri heimsókn sinni í Ísland í bítið í vikunni að hlustun skiptist í þrjú sig;

1) Gefið er til kynna að verið sé að hlusta en samtalið ber þó vott af einhliðun eins lýst er hér að ofan.
2) Sýnt er fram á einlæga hlustun með því að horfa í augu viðmælanda og athyglin beinist aðeins að honum.
3) Hlustandi lifir sig inn í frásögn viðmælanda og er kominn í aðstæðurnar hans í huganum.


Í þriðja stiginu nær hlustandi betur að skilja viðmælanda sinn og setur sig í spor hans. Þriðja stigið er t.d. alltof sjaldan notað í samskiptum hjóna eða ástvina því mörgum finnst þeir brjóta of stóran odd af oflæti sínu með því og finnst þeir jafnvel á einhvern hátt vera að eyða tímanum í “vitleysu” eða “tapa” í samræðunum.

Það er mjög skiljanlegt að erfitt sé að beita virkri hlustun þegar fólk er með óþarfa málalengingar. Til þess þarf mikla þolinmæði. Í stað þess að hlusta ekki sýnum við þannig fólki meiri virðingu með því að stytta mál þess með athugasemdum eins og: “Ég skil hvað þú ert að meina….en hvað gerðirðu svo? (eða….”hvernig endaði þetta svo”). Sumir eru voða mikið að segja okkur sömu söguna aftur og aftur eða tíunda sama vandamálið aftur. Í þannig tilfellum má alveg segja: “Ég skil vel að þér skuli líða illa…en hvað ætlar ÞÚ að gera til þess að ÞÉR líði betur?”

Það gengur oft ekki þrautalaust að verða góður hlustandi en það er þjálfun sem margborgar sig og skilar okkur meiri árangri þegar til lengri tíma er litið.

Eða eins og kaninn segir það: Do you wanna be right or do you wanna be happy?


|

Skrifað af Olgu Björt föstudagur, september 22, 2006


wmánudagur, september 18, 2006


Ég hef lengi heldið mikið upp á þetta lag. Svo rakst ég á link á það á einni síðu. Deili því með ykkur. Get hlustað á það aftur og aftur.

|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, september 18, 2006


wföstudagur, september 15, 2006


Hroki eða hreinskilni?


Dilana vakti feikna athygli í Rockstar þáttunum. Sjálfsörugg og einbeitt með viðhorf sigurvegara. Hún opnaði sig síðan um of fyrir fjölmiðlafólki og fékk skell að launum. Þegar Dave Navarro spurði hana hvers vegna hún hefði gert það sagði hún eitthvað á þá leið að hún væri bara svona hreinskilin. Hún gat ekki haldið aftur af sér og sagði bara það sem í brjósti hennar bjó þegar henni datt það í hug. Henni fannst hún meina vel.

Hreinskilni og einlægni eru stórir kostir og góðir eiginleikar í fari fólks. Mér finnst voðalega gott að eiga góða að sem segja mér stundum það sem ég þarf að heyra en ekki það sem ég vil heyra, sérstaklega þeir sem vilja mér vel. Þá veit ég að þeim þykir vænt um mig.

Við erum misjöfn að eðlisfari og eigum því misjafnlega auðvelt/erfitt með að sitja á skoðunum okkar. Sumum finnst þeir verða að hafa síðasta orðið í samræðum því að þeim líður betur með það og upplifa jafnvel einhverja sigurvegaratilfinningu. Aðrir láta satt kyrrt liggja til þess að koma í veg fyrir það að særa viðmælendur eða finnst eitthvað bara ekki svaravert. Svo eru enn aðrir sem óttast viðbrögð annarra við skoðunum sínum, finna jafnvel til vanmáttarkenndar, þekkingarleysis eða einhvers annars og kjósa því heldur að hlusta, þegja og melta.

Við höfum öll séð eða heyrt í fólki sem stendur aldrei á skoðunum sínum og segir í bullandi hreinskilni allt sem því dettur í hug, svona rétt eins og að það sé eina rökrétta hlið máls hverju sinni og útilokar aðrar skoðanir. Mér finnst hrokafnykur af slíku hátterni og hroki er ekkert annað en yfirgangur og tillitsleysi.

Leið hrokans og yfirgangsins er aðferð sem margir óöruggir einstaklingar grípa til. Í þeim tilvikum er sumu samferðafólki haldið frá með árásum og hörku. Til að öðlast hagstæðari samanburð reyna sumir að lítillækka aðra. Sá sem þjakaður er af minnimáttarkennd og lágu sjálfsmati getur haldið öðrum í hæfilegri fjarlægð með köldu yfirbragði og hann getur sýnt öðrum í tvo heimana með yfirgangi. Við þekkjum svona tilfelli t.d. meðal gerenda í eineltismálum.

Við getum vel umborið feimna einstaklinga en við viljum sem minnst vita af þeim hrokafullu. Þess vegna er hroki oft alvarlegri “fötlun” en t.d. mikil feimni. Sá hrokafulli er tilfinningalega einangraður og á stundum erfitt með að tengjast öðru fólki nema á yfirborðinu. Hann treystir því sjaldan og hefur djúpstæða þörf fyrir að fela sinn innri mann. Fer oft í trúðshlutverk eða verður kaldur. Getur ekki hleypt öðrum inn.

Hrokagikkir eru mjög hörundsárir og taka gagnrýni illa. Þess vegna er oft erfitt að nálgast þá og þeir gera miklar kröfur til annarra. Verst er þó að flestir beita hroka og yfirgangi þar sem síst skyldi, þ.e. yfirleitt við þá sem minna mega sín, en einnig á þeim stöðum þar sem þeir geta verið tiltölulega öruggir með sjálfa sig, svo sem heima hjá sér. Þeir eru á varðbergi gagnvart öllu sem minnir þá á eigin sjálfsmynd. Veik sjálfsmynd kallar fram djúpa þörf fyrir að fela það sem undir býr, gæta þess að aðrir komist ekki að sömu niðurstöðu um persónuna og við höfum sjálf.

Hroki getur skilað stundarávinningi og völdum. Hvers virði er það? Skellurinn sem Dilana fékk er einmitt gott dæmi um afleiðingar hroka en um leið kjörið tækifæri fyrir hana til að átta sig á því og læra af því. Það gerði hún líka.

|

Skrifað af Olgu Björt föstudagur, september 15, 2006


wsunnudagur, september 10, 2006


Konan mín skilur mig ekki



Þessi setning er einhver elsta og lélegasta afsökun á einni af þjóðaríþróttum landsmanna. Landsmanna (og reyndar jarðarbúa) af báðum kynjum. Já, ég hef líka heyrt þessa setningu. Já, hún ruglaði mig í ríminu fyrir mörgum árum. Og - ójá, ég lærði af því!

Framhjáhald er eitthvað sem allir elska að tala um en enginn vill upplifa. Það ætlar sér enginn (a.m.k. fáir) að vera valdur að framhjáhaldi en það er svipað og með þegar fólk kemst upp með eitthvað einu sinni, þó að smávægilegt sé, þá er alltaf meiri hætta á því að láta meira og meira eftir sér.

Hverja snertir framhjáhald? Jú, okkur öll, á einhvern hátt. Gerendur halda að um einkamál sé að ræða og að enginn taki eftir því. Raunin er bara öll önnur. Það dragast heilu vinahóparnir, vinnustaðirnir, ættingjahjarðirnar og jafnvel börn gerenda inn í slík mál og allir verða meðvirkir því þeir vilja ekki vera sá "leiðinlegi" aðili sem ljóstrar upp leyndarmálinu. Sem sagt; allir vita - nema makinn eða makarnir sem verið er að halda fram hjá.

Í sumum tilfellum hafa makar fundið þetta á sér, jafnvel í langan tíma, en láta það vera að komast að hinu sanna til þess að forðast óþægilegar tilfinningar og afleiðingar eins og skilnað og gera því allt til að halda fjölskyldunni saman. Ég veit um konu sem að þrátt fyrir að maðurinn hennar dröslar sér aldrei heim um helgar fyrr en hún er að gefa börnunum Cheeriosið (gaman fyrir krakkana að sjá pabba þannig), þá "trúir" hún því að hann sofni bara alltaf einhvers staðar hjá vini. HALLÓ! Samt lítur hún allar konur sem tala við hann hornauga. Hvaða ábyrgð er fólgin í því hjá henni að viðhalda slíkri meðvirkni? Hann á greinilega við margvísleg vandamál að stríða og honum er enginn greiði gerður með því að leyfa honum að komast upp með það. Hamingja hjónabands er á ábyrgð beggja aðila og því er ekki hægt að kenna öðrum um vandamálin ef hinn hummar þau af sér!

Fyrir nokkrum árum féll frænka mín fyrir manni sem þá var í sambúð og átti barn. Hún ætlaði sér aldrei að láta það ganga svo langt og hefur alla tíð séð eftir því. Eftir mikla þrautagöngu til þess að koma sér út úr vítahringnum, þrátt fyrir einbeittan vilja mannsins um að halda því áfram, tókst henni að byggja sig upp og gleyma honum (sem var meira en að segja það því hann er/var víða í fjölmiðlum og þekktur maður í sínu fagi). Það liðu tvö ár og allt í einu hafði kauði samband og í það sinn til þess að "bjóða" henni að koma með honum, vini hans og viðhaldi vinar hans í fjögurra manna kynlífsklúbb! EN SÆTT! Hann tók sérstaklega fram að hún skyldi ekki nefna þetta við neinn því að það gæti skemmt mannorð hans! HVAÐA #&$/#&$% MANNORÐ?

Hvort sem okkur líkar betur eða verr verður framhjáhald alltaf hluti af samélagi okkar og lítið annað hægt að gera en að líta eigin barm og benda þeim sem okkur er ekki sama um að betri lífsmáti er í boði. Það á það enginn skilið að vera númer tvö (þrjú, fjögur....whatever).

Liz Tuccillo, annar höfunda bókarinnar "Hann er ekki nógu skotinn í þér", sagði í viðtali að hún hefði sjálf upplifað nánast öll samskiptin í bókinni. Ég er ekki búin að lesa bókina en sá þessa punkta sem ég varð að setja hér inn um enmitt samskiptin sem þessi pistill er um:

  • Hann er giftur og er að halda fram hjá, það segir strax margt um hann (Akkurat!).
  • Hann á ekki í erfiðleikum með að vera óheiðarlegur (Flottur!).
  • Honum finnst ekkert að því að halda fram hjá (Æðislegur!).
  • Hann ber enga virðingu fyrir hjónabandi sínu (Þvílíkur gimsteinn!).
  • Hann ber enga virðingu fyrir þér því það eina sem þú færð frá honum eru stolnar mínútur sem lykta af skömm (Einmitt það sem alla dreymir um!).

Þegar framhjáhald á sér stað á vinnustað (segjum að maðurinn sé giftur og konan einhleyp - algengt dæmi) og það kemst upp, hvort er það þá karlinn eða konan sem verða að heitasta kaffistofuslúðrinu? Hvort þeirra er líklegra til að þurfa að segja upp? Hvort verður það orðspor hans eða hennar sem bíður hnekki? Einmitt!

Málið er nefnilega það að þó svo að viðhöldin kúri sig við upp við draumkenndar ímyndanir eins og að makinn sé óréttlátur (fá bara aðra hlið á málinu), ástandið sé slæmt á heimilinu og að skilnaður hljóti að vera í augnsýn, þá er ástandið greinilega ekki nógu slæmt til þess að gifti aðilinn komi sér úr því! Punktur.

|

Skrifað af Olgu Björt sunnudagur, september 10, 2006


wmánudagur, september 04, 2006


Vísitölupúsluspil


Áreiti er víðtækt fyrirbæri og í slæmum tilfellum getur það haft þau áhrif að við látum það stjórna líðan okkar. Í verstu tilfellunum látum við það stjórna ákvörðunum okkar, jafnvel þeim stóru og mikilvægu. Gleymum að hlusta á hjartað.

Áreiti getur t.d. komið vegna þrýstings frá öðrum, hvort sem það eru ástvinir eða ekki og gildir einu hvort um er að ræða velvild eða hreina stjórnsemi af hálfu þeirra.

Ef einhver er ekki í framhaldsskólanámi á milli sextán ára og tvítugs er hann oft spurður að því hvort að hann ætli nú ekki að fara að drífa í því. Þegar einver er á síðasta ári í framhaldsskóla er hann spurður leiðandi spurninga út háskólanám eins og að það sé eina vitið, burt séð frá aðstæðum. Háskólagengnir eru spurðir út í mastersnám og sérnám. Fólk á vinnumarkaðnum fær athugasemdir eins og: “Ertu ennþá að vinna þar?” Einhleypir eru vammlaust spurðir út í ástamál, kynlíf og “markaðinn” eins og að um sé að ræða bílaviðskipti, golf og hlutabréf. Barnlaus pör eru spurð um barneignir og giftingu. Pör með barn eru spurð um frekari barneignir, stærra húsnæði og stærri bíl. Hjón eða pör með t.d. þrjá stráka eru spurð: “Jæja, hvenær á svo að koma með stelpuna!” Það er enginn maður með mönnum nema drösla fjölskyldunni í sumarfrí til útlanda. Fólk í yfirvigt fær athugasemdir um holdafar svo og fólk sem getur ekki fitnað.

Í fjölmiðlum er fólk minnt á flottari mublur, betri húsnæði, dýrari bíla, betra útlit, aukinn sparnað, “nauðsynlegan” tískufatnað og rándýr “ómissandi” námskeið í að verða “betri menn”. Allt til þess að eignast hið “fullkomna líf”. Miðað við hvern?

Með öðrum orðum er verið að senda okkur þau skilaboð að við séum aldrei á réttri hillu og alltaf á leiðinni eitthvert annað betra, stærra eða meira. Það er eins og við megum ekki njóta stundarinnar. Þetta endar með 40+ ára gömlum skuldahala föstum við rassinn því við eyðum langt um efni fram. Það er einmitt ein af stærstu ástæðum óhamingju og líklega stærsti steituvaldurinn í dag. Við lifum hratt og deyjum ung. Bara fyrir það eitt að setja “réttu” pússlin í stóra vísitölupúsluspilið út frá áliti annarra en okkar sjálfra. Fólki sem var skítsama hvort eð er!

Eftir að ég og barnsfaðir minn skildum að skiptum leigi ég 60 fermetra íbúð og inni í henni er ýmislegt sem mætti lagfæra og skipta um og dytta að og það væri skemmtilegra að eiga fallegri mublur. Íbúðin er bara samt yndislega kósý og í góðu hverfi og okkur mæðgunum líður vel hér. Ég á góða nágranna og það er stutt í vinnuna, námskeiðið og leikskólann. Ég ek um á Peugeot 306, árgerð 1998, með bilaðar rafmagnsrúður og bensínlok sem stendur á sér. Ég er búin að eiga þennan bíl síðan árið 2000 og kláraði að greiða hann upp fyrir 4 árum. Mér þykir vænt um hann. Ég fór ekki á útsölur í sumarlok. Þegar ég hef lokið háskólanámi ætla ég fyrst að leyfa mér nýrri hluti, það liggur ekkert á. Ég er ekki að keppa við neinn enda hef ég aldrei heyrt um sigurvegara í lífsgæðakapphlaupi!

Notum myndlíkingu og segjum að menn séu skeljar á hafsbotni. Það eru alls staðar einhverjar skellur og skrámur á skeljum, einnig á þeim hörðustu og massífustu vegna ágangs sjávar og sands. Það er perlan inni í skelinni sem skiptir máli, þessi marglaga sem stækkar jafnt og þétt – á réttum hraða og á réttan hátt. Hún er djásnið – innsæið sem þroskast með reynslunni. Hlustum á það oftar og treystum því!

|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, september 04, 2006


wföstudagur, september 01, 2006


"Magnes"


Dóttir mín fer ekki varhluta af miklu áhorfi móður sinnar á Rockstar Supernova. Ég komst að því í nótt. Um klukkan hálf eitt var ég límd við tækið að horfa á útsláttarþáttinn og tók ekki alveg strax eftir því að Agnes stóð í svefnherbergisdyragættinni með úfið hár og hálflokuð augu. Þegar ég leit á hana sagði hún full af áhuga og stuðningi: "Er Magni búinn að syngja?"

Hún bendir mér á myndir af honum í blöðum sem ég á að klippa út. Ef hann kemur fram á skjánum, þá lætur hún mig vita og brosir hringinn. Fyndið, því ég er ekkert að vekja athygli hennar á honum neitt að ráði. Hún bara skynjar þjóðarspenninginn, 3ja ára skottan.

Hún á á myndbandsspólu þessa upptöku þar sem Magni syngur um Emil í Kattholti. Í textanum kemur m.a. fram: "síðan varð að flytja hann í flýti burt til læknis.." en hún heyrir (og vill BARA heyra): "síðan varð að flytja hann í flýti burt til AGNES" og ljómar öll þegar það kemur og segir að hann sé að syngja um hana. Ég bara get ekki tekið þessa ánægju frá henni. Hún verður að komast að því sjálf þegar hún fer að skilja textann betur.

Ég segi bara eins og einn góður vinur minn sagði um dóttur sína þegar ég sagði við hann að hann ætti svo sæta stelpu: "Hún er líka svo mikill karakter. Það gerir hana enn sætari!"

|

Skrifað af Olgu Björt föstudagur, september 01, 2006


wlaugardagur, ágúst 26, 2006


MAGNI R(OKKAR)!

Ég ætla að taka undir með hópeflinu sem er í gangi um að kjósa Magna eftir þáttinn kl. 01 eftir miðnætti á þriðjudag. Foreldrar hans sögðu í viðtali við NFS að þau dauðlangi að fá hann heim - ég skil þau vel - en EKKI STRAX!

Hitum upp með því að horfa á þáttinn þeirra Felixar og Guðrúnar milli 6 og 7 á Skjá einum á þriðjudag, en þátturinn verður tileinkaður Magna og Rock Star Supernova. Ég ætla að fá mér lúr á milli 20 og 01 (ef ég verð ekki byrjuð í myndlistaráfanga sem ég var að skrá mig í) og vaka svo og kjósa eins og vindurinn- en þú?

Hér er besta og þéttasta umsögn sem ég hef séð um Magna á netinu. Íslenska hjartað tók stóran kipp. Kíkið á!


|

Skrifað af Olgu Björt laugardagur, ágúst 26, 2006


wfimmtudagur, ágúst 24, 2006


Flugnafár

Á kvöldin eftir að Agnes sofnar þykir mér gott taka vel til og slökkva svo öll ljós í íbúðinni og kveikja á kertaljósum og koma mér vel fyrir fyrir framan tölvuna, sjónvarpið eða lesa bók. Einhver nautn í því.

Í sumarlok eru hrossaflugur í schwakastuði og leita þær mikið í birtuna í híbýlum manna þegar það dimmir. Hrossaflugur eru fyndin fyrirbæri. Mér hefur aldrei verið vel við þær þótt þær séu sauðmeinlausar. Þær hafa alltaf minnt mig á fljúgandi köngulær. Kristján bróðir kallar þær fyrirsætuflugur því þær eru svo mjóar með endalaust langar lappir sem þær tylla í allar áttir. Sumar eru jafnvel bara með tvær eða þrjár lappi eftir og ég hef grínlaust horft á hrossaflugu hanga niður á einni löpp úr stofuloftinu í langan tíma. Eitthvað svona Mission Impossible hengiflugs-áhættuatriði hjá henni (je!).

Það er líka alveg stórmerkilegt að þrátt fyrir að ég reyni að hundsa þær þá fljúga þær alltaf beint í andlitið á mér og það er eins og að fá lifandi hárflóka frama í sig, bara pirrandi. Ég hef líklega verið hrossaflugnaleigumorðingi í fyrra lífi! Þegar þær drepast (úti í glugga eins og allar flugur eftir að hafa reynt að komast í gegnum tvöfalt glerið klukkutímum saman...how stupid is that?) þá eru þær svo fyrirferðarmiklar og molna í sundur í einhverjar frumeindir við að þurrka þær í burtu. Oft mæta þær aumum örlögum sínum hjá mér í heimatilbúinni eldvörpu (hársprey og kveikjari) og fuðra þannig upp og verða að einhverjum punkti sem dettur á gólfið. Málið dautt.

Í gærkvöldi sat ég og horfði á Rockstar Supernova og horfði á hverja fluguna á fætur annarri laumast inn um stofugluggann hjá mér. Fyrst um sinn bölvaði ég en skemmti svo konunglega við að horfa á kjánana fljúga einn og einn beint í kertin drepast þar. Stundum gott að hafa einfaldan húmor!

|

Skrifað af Olgu Björt fimmtudagur, ágúst 24, 2006


wmánudagur, ágúst 21, 2006


HEYRÐU!

Að mínu mati er HEYRÐU ofnotaðasta orðið í íslenskum orðaforða í dag, ásamt SKO, SKILURÐU og FRÁBÆRT.

Ég var að hlusta á útvarpsþátt á Rás 2 um daginn sem er í miklu uppáhaldi hjá mér og var hvílíkt að lifa mig inn í hann. Meðal viðameiri dagskrárliða þáttarins eru innhringingar hlustenda og er það vel. Einn hlustandi hringdi inn og samtal hans og eins þáttarstjórnenda var einhvern veginn á þessa leið, þó að ég sé langt frá því að muna nafn hans og umræðuefni:

"Halló!"
"Já, halló!"
"Hver er maðurinn!"
"Heyrðu, ég heiti Jón!"
"Hvaðan hringirðu, Jón!"
"Heyrðu, ég hringi frá Kópaskeri!"
"Hvernig er veðrið þar?"
"Heyrðu, það er nú barasta ágætt!"
"Hvaða lag langar þig að heyra?"
"Heyrðu, það yrði nú gaman að heyra..bla..bla!"
"Við getum nú reddað því!"
"Heyrðu, það væri alveg frábært!"
"Gaman að heyra í þér, Jón!"
"Heyrðu, takk fyrir!"

Ég varð nú bara þreytt á að hlusta á aumingja manninn. Einnig virðist sem að FRÁBÆRT sé eina lýsingarorðið yfir eitthvað gott eða ánægjulegt. Það er farið að verða æ sjaldgæfara að heyra fólk tala án þess að ofnota þessi orð, því miður. Ég er alls ekki á móti því að íslenskt mál þróist í takt við breytta tíma. En mér finnst skjóta skökku við þegar smáorð valda óþarfa málalengingum í andstöðu við tímaleysi nútímasamfélags. Þeim fækkar sem virkilega gefa sér tíma í að hlusta á aðra því það er hver að hugsa um sjálfan sig - og smátt og smátt gleymum við að hlusta á okkar eigin talanda.

Sem betur fer er lítið farið að bera á málvillum og samhengisleysum í textum íslenskra laga en þó segir Jónsi "mér vantar" í einu annars ágætu lagi SigurRósar. Það stingur mig alltaf. Á móti hamast Bjöggi Halldórs við að kenna okkur gott íslenskt mál: Ég hlakka svo til og "Mig dreymir, ég óska..." Samt fyndið í þessum pælingum öllum að eitt lag af plötu hans Ég syng fyrir þig heitir Heyrðu og er orðið þar í annarri hverri setningu, þó í öðru samhengi.

Ég ræddi um daginn við mann sem hefur sjálfmenntað sig í tjáeðlisfræði og hefur þjálfað mikið af leikurum og sjónvarpsfólki með góðum árangri fyrir viðkomandi fólk. Hann sagði um svona mál að erfitt væri að sporna fullkomlega gegn þessari þróun en mikilvægara væri fyrir æ fleiri að læra að hlusta á fólk án þess að heyra bara málvillurnar. Hann fékk mig aðeins til að sjá aðra hlið á þessu máli. Sálfræðingur getur t.d. ekki látið einhverjar málvillur pirra sig eða staðið í að leiðrétta sjúklinga sína jafn óðum: "Heyrðu vinur, það á að segja MIG LANGAR! Haltu áfram." Hann verður að lesa á milli orða.

Ég vona samt að haldið verði vel utan fallega málið okkar í fjölmiðlum sem allra lengst og að almennilega talandi fólki verði hleypt að hljóðnemum útvarps- og sjónvarpsstöðva. Hlutverk þeirra, ekki síður en kennara er svo mikilvægt í þessu sambandi.

|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, ágúst 21, 2006


w



Vá hvað ég vil ekki vera þessi maður núna. Hann á ekki dagana sæla framundan. Gott á hann!


|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, ágúst 21, 2006


wþriðjudagur, ágúst 15, 2006


SMUROSTAFÉLAGIÐ

Ég hef oft lent í skemmtilegu spjalli við vinkonur mínar, frænkur eða systur um kynþokka karlmanna. Það er svo yndislegt hversu skiptar skoðanir eru á kynþokka. Sumum finnst augun skipta máli á meðan öðrum finnst það vera hendurnar eða rassinn. Í mínu tilfelli er ekkert eitt sem stendur upp úr. Það gerist bara eitthvað sem heillar mig, hvort sem þar er tengt útliti, töktum, fasi, húmor eða þeir hafa einfaldlega eitthvað sem “makes me wanna spread’em on a cracker”. Imba systir hefur tekið ófá hlátrasköllin þegar ég er að segja henni hver mér finnst flottur, hvort sem um er að ræða frægt fólk eða ekki og finnst jafnvel sumir þeirra vera óttaleg kuml. Ég er iðulega ósammála skoðanakönnunum dagblaða og útvarpsstöðva þegar kemur að þessu.

Hér er listi (í engri sérstakri röð) yfir tíu menn sem ég man eftir að mér finnst hrikalega heillandi, hver og einn á einhvern óútskýranlegan hátt. Eins og þið “sjáið” eru þetta verulega ólíkir menn. Það segir líklega meira um mig er þá.

1) John Malkovich, leikari (sáuð þið hann í “The Portrait of a lady” og “Mary Reilly” úff...bad boy).
2) Bjarni Benediktsson, alþingismaður (horfði líka á eftir honum í MR fyrir 18 árum).
3) Daniel Karaty, dansari (m-mmm).
4) Sean Connery, leikari (eins og Koníak – betri með aldrinum)
5) Felix Bergsson, leikari (o-víst!)
6) James Hetfield, söngvari (Yeah-in hans fá mann til að...).
7) Gary Cole, leikari (flottar svona stórar nasir).
8) Alfreð Gíslason, íþróttamaður (leyndardómsfullur kroppur).
9) Andri Snær Magnason, rithöfundur (flottur á allan hátt).
10) Einar Skúlason, framkvæmdastjóri Alþjóðahúss (labbaði einu sinni með honum yfir Fimmvörðuháls, hrikalega heillandi maður).

Well.....förum í smá gelgjustuð...hverjir/hverjar eru ykkar topp 10.....topp 5 ?

|

Skrifað af Olgu Björt þriðjudagur, ágúst 15, 2006


wmánudagur, ágúst 14, 2006


Stórtækar minningar


Við búum í ört vaxandi efnisheimi, þar sem bilið á milli þeirra ríkustu og fátækustu breikkar með hverjum deginum. Ofurlaun eru umtalað fyrirbrigði eftir að skattaskrár landans komu út um síðustu mánaðamót og lesa má í blöðum og tímaritum hverjir hafa hæstu og “lægstu” launin.

Það er misjafn hvernig fólk ver tekjum sínum og það er ekkert rangt við það að verða ríkur og njóta velgengni þegar tekjurnar koma í veskið á heiðarlegan hátt. Margir milljónamæringar styrkja ýmis málefni og sumir þeirra láta ekki bera á því í fjölmiðlum. Þeim þykir bara gott að geta gefið hluta af velgengni sinni. Mikið af láglaunafólki hefur borgað fyrir happdrættismiða svo áratugum skiptir án þess að hafa fengið vinning, en sér ekki eftir krónu, því málefnið er gott. Ég veit um gamla konu sem hefur keypt happdrættismiða Krabbameinsfélagsins frá því hún missti manninn sinn fyrir allmörgum árum. Fyrir henni er þetta hugsjón og hennar lóð á vogarskálar þeirra sem standa að krabbameinsrannsóknum.

Ég var að rabba við unga konu um daginn og tal okkar beindist að ömmum og öfum og ólíku gjafmildi þeirra og stórtæki. Hún á annars vegar ömmu og afa sem eru dugleg að leika við barnabörnin sín, fara bryggjurúnta, kaupa ís, sýna hlýju og hlæja með þeim. Hins vegar á hún ömmu og afa sem erfitt er heim að sækja, þau eru tilfinningalega lokuð, rabba ekkert við barnabörnin og rétta þeim þúsundkalla. Hvort skilur meira eftir? Hvort paranna er líklegra til að fá heimsóknir á elliheimilið?

Ég þekki yndisleg hjón sem ekki eru mörgum árum eldri en ég. Þau hafa alla tíð verið hörkudugleg, klárað sitt langskólanám, klifrað upp metorðastiga hjá ört vaxandi fyrirtækjum og eru í dag forstjóri og fjármálastjóri hjá sínu hvoru risafyrirtækinu. Þau eiga tvö börn og það er gaman að fylgjast með hvað þau eru samstíga og gefandi fjölskylda, þrátt fyrir að störf þeirra séu tímafrek. Þau eru dugleg að gera eitthvað saman hvenær sem tækifæri gefst. Það var ekki alltaf þannig. Hann sagði mér að fyrir tveimur árum fengu hann og kona hans sjokk þegar hann missti báða foreldra sína með nokkurra daga millibili og hún föður sinn á sama ári. Þau fengu nýja lífssýn við þessi áföll og fundu hvað fjármunir og efnisleg gæði hafa ekkert að segja þegar slíkt dynur á.

Þegar ég lít til baka þá man ég lítið eftir því hvað ég fékk í afmælisgjafir og jólagjafir en á móti gleymi ég ekki góðum stundum þar sem foreldrar mínir, ömmur og afi gáfu sér tíma til að spjalla, spila, lesa, leika eða grínast. Kærustu minningar mínar með fólki yfirleitt eru stundir þar sem ég fann fyrir þægilegri nærveru, viðkomandi hló, fékk mig til að hlæja eða að við hlógum saman. Það kostar ekkert.

Hver mínúta í lífi okkar verður að minningu og við vitum aldrei hver mínútnanna verður minnisstæðari en önnur. Þess vegna eigum við að njóta hverrar mínútu og nota þær vel. Munum að við erum ekki bara að búa til okkar eigin minningar – líka annarra!

Hvers konar minningar með öðrum eru ykkur hugljúfastar?

|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, ágúst 14, 2006


wlaugardagur, ágúst 12, 2006





Hún er Ingibjörg - hún er ljón.

Ég gleymi því aldrei þegar ég sá Imbu í fyrsta sinn á fæðingardeildinni fyrir 27 árum. Ég var svo montin og hún svo falleg með mikið dökkt hár. Við systkinin kepptumst um að knúsa hana í kaf þar til hún var orðin sterkari en við. Imba er beinskeytt, en ávallt hreinskilin, hlý og traust. Hún er sannur vinur og á risastóran hóp "aðdáenda" sem sogast að henni eins og mý á kúk. Allir líta upp til Imbu og vilja þekkja hana. There is something about Imba! ;)
Í dag erum við miklu meiri vinkonur en systur og það er notaleg tilfinning að vita til þess að hafa hana mér við hlið um ókomna tíð. Þrátt fyrir aldursmun og ólíka lífsreynslu lumar hún á margri góðri lífsspeki (Hakuna Matata) og yrði fyrsta manneskjan til að standa upp og öskra á hvern þann sem gerir einhverjum illt sem henni er kær. Skrattar heimsins hitta ömmu sína ef þeir reyna að taka Imbu fyrir eða tala illa um hana því að hún "konfrontar" slíkt fólk áður en það nær að snúa sér við. Jólakort og afmæliskort eru tilhlökkunarefni stórs hóps af fólki ár hvert því hún leggur svo mikla vinnu, kærleik og húmor í þau (úrklippur, límmiðar, myndir...name it). Ef ein setning ætti að lýsa Imbu best, þá yrði það þessi:

SOME PEOPLE MAKE THE WORLD MORE SPECIAL JUST BY BEING IN IT

|

Skrifað af Olgu Björt laugardagur, ágúst 12, 2006


wfimmtudagur, ágúst 10, 2006


Ái! Súrt að sjá á eftir tveimur Rockers detta út í sama þætti. Kom á óvart. Samt geðveikt að sjá Magna frá uppklappið aftur ásamt Lucas(i) skúnk. Okkar maður er hvílíkt að slá þarna í gegn og á leiðinni til Las Vegas að hita sig upp fyrir áramótaball Sveiiiiins. Shift hvað mig langaði annars í galladressið sem Brooke Burke var í! Fylgist þið mikið með þessu? Ég má ekki missa af þætti. Er dottin í að skoða þættina á netinu á mánudagsmorgnum. Allur pakkinn. Get a life? Hmmmm....

|

Skrifað af Olgu Björt fimmtudagur, ágúst 10, 2006


wþriðjudagur, ágúst 08, 2006


Ég á alveg afskaplega erfitt með mig þessa dagana. Í fjölmiðlum óma auglýsingar frá skólum, ritfangaverslunum og tölvubúðum. Ég finn nánast ilm af nýju strokleðri, stílabókum og tússlitum eins og þegar ég var 8 ára. Það er eymdarleg tilhugsun að vera ekki að fara í skóla í vetur og ekki vera að fara í bókhlöðuna að læra. Ég er að hugsa um að fara samt á eitthvað námskeið og líst t.a.m. mjög vel á margt sem boðið er upp á hér. Á þessari síðu má m.a. finna þennan texta sem lýsir því í raun best hvernig ég er að upplifa lífið núna. Stundatöflur námskeiðahaldara fara brátt að koma í blöðin og það verður spennandi að sjá hvað er í boði.

Hafið þið ábendingar um áhugaverð námskeið?
Ætlið þið í nám eða á námskeið í vetur?

|

Skrifað af Olgu Björt þriðjudagur, ágúst 08, 2006


wmánudagur, ágúst 07, 2006


Smá "reality check"

Jæja, þá er ég búin í sumarfríi og bloggfríi. Þau voru bæði mjög góð. Ég varði stórum hluta tímans uppi í Borgarfirði þar sem stutt er í náttúrutengslin og kyrrðina. Félgagsvera eins og ég hef voðalega gott af því að stunda naflaskoðanir í slíku umhverfi.

Vegna þess að ég er svo dulræn (vúúúúú) lét ég eftir mér að kíkja til Hermundar Rósinkrans í fríinu. Hafið þið farið til hans? Auðvitað á hvorki að lifa út frá né taka of mikið mark á slíku. Þetta var svona mest í gamni (og smá forvitni) gert. Ætli meirihluti fólks sem fer til spámiðla og annarra spekinga, sé ekki ráðvillt fólk sem er á tímamótum í lífi sínu? Svo fá þeir sams konar spár; Ýmist eru undangengnar eða komandi miklar breytingar, ferðalög til útlanda og karlmaður/kvenmaður hinum megin við hornið. Slíkt segja alveg pottþétt flestir spekinganna og fólk fer út alveg svaðalega sátt eins og eftir vel heppnað samtal við ömmu sína, sálfræðing eða bankastjóra.

Ég ætla ekki að fara að tíunda hér hvað karlinn sagði um mín einkamál en svona til gamans langar mig að nefna nokkur atriði ykkur til fróðleiks, skemmtunar eða jafnvel hneykslan og haushristings (þið ráðið - ykkar mál!) . Ég "var" sem sagt rithöfundur í fyrra lífi og gætir því áhrifa pennans í lífi mínu nú. Ég "dó" ekki svo löngu áður en ég fæddist aftur (hmmm....). Á næsta ári næ ég toppnum á uppskeru sem hefur verið í gangi á 9 ára tímabili, hófst árið 1998. Ég er á hárréttri braut í námi og námsstefnu. Ég á eftir að búa erlendis um tíma vegna tækifæris sem kemur upp í hendurnar á mér.

Eftirfarandi hitti í mark hjá honum og er alveg rétt: Ég er einfari en þó félagsvera, á fáa vini en fullt af kunningjum. Ég þarf ekki að halda í einn eða neinn og er ekki langrækin. Ég fer gersamlega mínar eigin leiðir í öllu sem ég geri, en á þó gott með samvinnu og er sveigjanleg þó að ég láti ekki auðveldlega stjórna mér. Út á við vil ég vera og er blíð og góð, traust og trú, sönn, hjálpsöm já-manneskja og verndari. Ég hef endalaust að gefa án þess að missa birgðirnar. Þegar aftur á móti er farið inn fyrir tilfinningaleg landmæri mín eða minna nánustu þá verð ég beinskeyttari en rauði gæinn í neðra. Þó er mark takandi á hverju orði sem ég segi í þeim ham, því þau koma beint frá hjartanu. Ég er ákaflega listhneigð og á að virkja það í botn. Ég kryfja allt til mergjar, sem er stór kostur ef ég nýti það rétt. Ég hef hrikalega mikla þörf fyrir velgengni og get náð ansi langt ef ég er nógu einbeitt og dett ekki í frestunaráráttugírinn.

Þetta kom á óvart: Er mikill ræðumaður, gæti því orðið góður kennari og boðberi. Með því að kryfja málefni, vöru eða eitthvað til mergjar, þá yrði ég afbragðs sölumaður þess því ég hef sterkan sannfæringarkraft. Ég er í góðum tengslum við æðri máttarvöld og hef heilunarhæfileika, er að vissu leyti sjáandi, berdreymin og ofur-næm fyrir umhverfi mínu og líðan annarra.

Eins og ég segi, þá er þetta fyrst og fremst til gamans gert og ég hef varið nokkrum þúsundköllum í margt verra enn þetta - á skemmri tíma! Það var bara alltof mikið og nákvæmt sem karlinn vissi um fortíð mína til þess að þetta væri allt saman bull. Tíminn leiðir það í ljós. Best að halda áfram að lifa í núinu! ;)

Hvað finnst ykkur um svona mál? Hafið þið farið til miðils, spámiðils, talnaspekings eða einhvers svipaðs? Hver er ykkar reynsla af því? Ég hlakka til að lesa.....

|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, ágúst 07, 2006


wmiðvikudagur, júlí 26, 2006


Bið




Eitt af því sem ég hef helst rekið mig á með í lífinu er að standa sjálfa mig að því að bíða eftir einhverju. Að bíða getur verið ágætt þegar sýna þarf þolinmæði og ana ekki út í ákvarðanir hægri vinstri. Þegar bið er orðin þannig að við stöndum svo lengi í sömu sporum að það er komin táfýla af okkur, þá er gott að gera eitthvað í málunum. Annars er eins og að við sitjum í áralausum bát á lygnu vatni.

Fyrir mörgum árum varð ég fyrir höfnun eins og margir verða fyrir þegar þeir eru að prófa sig áfram í ástarlífinu. Það var vont og til þess að ýta frá mér sársaukanum fór ég að bíða og vona að það gengi upp aftur seinna, sem að það gerði að sjálfsögðu ekki. Ég var kjáni þá.

Þrátt fyrir að líklega sé best að verða aldrei fyrir höfnun á þann hátt held ég að slíkt sé þó nauðsynleg reynsla sem kennir okkur að ekkert er sjálfsagt í lífinu. Við getum ekki stjórnað því hvort önnur manneskja beri sömu tilfinningar til okkar eins og við berum til hennar. Við eigum heldur alls ekki að tipla á tánum og breyta okkur til þess að þóknast viðkomandi. Þá verðum við aldrei ánægð og umfram allt ekki við sjálf.

Það er liðinn þónokkur tími frá því að ég varð eintala aftur og ég ákvað um daginn að prófa að skella mér á deit. Rosa spennt enda myndarlegur og metnaðarfullur ungur maður á uppleið þar á ferð. Ég var að vinna með honum fyrir mörgum árum síðan og þóttist því þekkja hann aðeins. Eða...nei! Ég hef verið hvött af mörgum að setja söguna af stefnumótinu hér á síðuna því hún á í raun best heima í handriti fyrir Sex And The City. Ég ætla að láta það vera að birta söguna í heild sinni en set inn nokkra punkta og þið fyllið svo bara í eyðurnar (og ímyndið ykkur væntanlega endinn):

1) Hann mætti 30 mínútum of seint (á veitingastaðinn, þar sem við hittumst).
2) Hann talaði um sjálfan sig í 3 og 1/2 tíma.
3) Hann var með svo mikinn hroka við þjónana allan tímann að ég var skíthrædd um að fá einhvern líkamsvessa saman við sósuna.
4) Hann fékk sér miklu miklu dýrari mat en ég en sagði við þjóninn þegar hann kom með reikninginn: "Skiptu honum í tvennt!"
(Nei, hann komst ekki upp með það!)
5) Þegar við kvöddumst á bílastæðinu sagði hann: "Þetta var nú bara ágætis VIÐTAL!" (Hélt hann að ég væri blaðamaður?)

Ég get svarið það að fram á síðustu stundu beið ég eftir því að heyra: "FALIN MYNDAVÉL!"


|

Skrifað af Olgu Björt miðvikudagur, júlí 26, 2006


wlaugardagur, júlí 22, 2006


Hvernig lítur þú út?




Í framtíðinni langar mig að vinna á svipaðan hátt og Jón Ársæll, Gísli Einars, RAX, Jónas Jónasson og núna Sirrý eru að gera, bara á minn hátt. Ég vil draga fram kosti og styrkleika fólks sem hefur tekið ábyrgð á lífi sínu, náð settum markmiðum o.s.frv. og miðla því út í samfélagið og læra sjálf af þessum ofurhetjum samtímans í leiðinni.

Ég horfði í fyrsta skipti á þáttinn Örlagadagurinn í vikunni þar sem Sirrý talaði við Guðna Gunnarsson, Yogaleiðbeinanda með meiru. Sáuð þið þennan þátt? Hann var alveg magnaður og hreyfði heilmikið við mér. Fyrir fimmtán árum var Guðni gjaldþrota, búin að missa frá sér konuna, vinina, lífssýnina, sjálfsmatið og kominn á botninn. Hann flutti til Los Angeles og sneri við blaðinu, var m.a. að þjálfa nýja Súperman fyrir hlutverkið sitt. Þið verðið bara að sjá þáttinn á netinu (visir.is - VEFTV - NFS - Örlagadagurinn) til þess að sjá meira um það allt.

Eins og t.d. Jón Gnarr er Guðni óhræddur við að viðurkenna mistök sín, því það er líka eina leiðin til að læra af þeim. Algengustu leiðir til þess að flýja sjálfan sig eru drykkja, lyfjanotkun, matarfíkn, kynlífsfíkn, fjármálafíkn og vinnufíkn. Guðni var fjarvistarfíkill, hann fann sífellt nýjar leiðir til þess að flýja sjálfan sig. Hann gat ekki verið kyrr í eigin skinni því honum líkaði ekki við sjálfan sig eins og hann kom úr "pakkanum". Líf hans gekk út á það að sanna gildi sitt, aðallega fjárhagslega og velgengnin gekk út á veraldleg gildi. Það gekk ekki upp og hann dró fólk með sér niður. Á þeim tímapunkti fannst honum hann einn geta fundið leiðina upp á við og hann barðist lengi við vindmyllur áður en hann komst í þrot. Hann vildi ekki taka ábyrgð.

Það sem vakti einna mesta athygli mína var skilgreining Guðna á hugtakinu að líta út. Hann talaði um að með því að líta út er sálin að horfa út úr líkamanum. Til þess að líta vel út verður manni því að líða vel inni, innra með sér. Að líta út er því viðhorf. Á sama hátt getur manneskja ekki sent frá sér einlæga væntumþykju ef henni þykir ekki vænt um sjálfa sig. Það er hægt að setja á sig þykka grímu en blikið í augunum kemur upp um innri líðan. Augun eru spegill sálarinnar og við lítum út um þau - vel eða illa.

Þetta minnir mig soldið á Hollywood stjörnurnar. Þær berjast fyrir því í ár og áratugi að verða þekktar. Svo þegar þær eru orðnar þekktar, þá ganga þær um með derhúfu og sólgleraugu til þess að þekkjast ekki.

Spes.

|

Skrifað af Olgu Björt laugardagur, júlí 22, 2006


wþriðjudagur, júlí 18, 2006


Var að skoða heimasíðu Háskólans á Akureyri. Það er búið að framlengja umsóknafrestinn til 11. ágúst. Ef þið vitið um styktaraðila fyrir mig (bara innritunarjaldið er 51.750.-) þá látið þið mig vita!

|

Skrifað af Olgu Björt þriðjudagur, júlí 18, 2006


wmánudagur, júlí 17, 2006



Er að lesa þýdda metsölubók sem heitir Fiskurinn.
Bók þessari var dreift meðal samstarfsmanna minna til þess að
lesa í sumarfríinu og svo vinnum við úr henni að því loknu.
Gott framtak til þess að bæta móral og efla samkennd.
Það er margt gott í þessari bók og meðal þess er þessi gullna setning:

"Þú býrð yfir meiri orkulind en nokkurn tímann hefur verið virkjuð, meiri styrk en reynt hefur verið á, fleiri hæfileikum en þú hefur nokkurn tímann nýtt og meira að gefa en þú hefur nokkurn tíma gefið!"

Þessi setning á vel við þegar við erum ekki á þeim brókunum að láta segja okkur til eða vera leiðbeint:
"Hún sagði mér það og síðan komst ég að því af sjálfsdáðum!"

Þessi á við hvar og hvenær sem er:
"Veldu þér viðhorf!"

Svo er þessi algjör snilld:
"Þegar nemandinn er tilbúinn, birtist kennarinn!"

Mæli með þessari bók.

|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, júlí 17, 2006


wmánudagur, júlí 10, 2006


Vin8
Ég sit við skrifborð foreldra minna og pikka þar inn þennan pistil. Skrifborð eru mismunandi og lýsa oft eigendum þeirra vel. Á þessu skrifborði er dæmigerður gluggapósts-standur, ritföng, minjagripir, bæklingar og lampi. Undir þessu öllu er svona gegnsætt og þykkt plast-yfirborð og undir því myndir, dagatal, úrklippur úr blöðum og síðast en ekki síst fullt af góðum heilræðum. Þessi heilræði lýsa mömmu og pabba mjög vel því við höfum heyrt þau mörg um ævina. Mér líður vel við þetta borð.

Eitt heilræðanna hangir á lampanum: "Að eignast vin getur tekið eitt andartak en að vera vinur tekur alla ævina". Ég hef enmitt mikið verið að hugsa um vináttuna undanfarið. Ég á mjög góðan vinakjarna og utan hans er líka góður kunningjahópur. Það sem helst greinir að vinakjarnann og kunningjahópinn er það að vinina get ég reitt mig á í blíðu og stríðu og með þeim get ég verið algjörlega ég sjálf. Það er þó ekkert nauðsynlegt að reiða sig á of stóran hóp fólks og einnig gott að geta stundum farið út fyrir alla einlægnina og tekið sjálfan sig og lífið ekki of alvarlega. Þar koma kunningjarnir sterkir inn sem samferðafólk og ég á ótal margar stundir ógleymanlegar með þeim.

Ég elska það þegar gamlir vinir eða kunningjar dúkka upp inn í líf mitt eftir margra ára fjarveru. Mér finnst alltaf gaman að hitta þá því þeir eru fyrir löngu búnir að skilja eftir spor í hjarta mér. Ég hitti eina gamla vinkonu sem var eins og síamstvíburi minn fyrir nokkrum árum og þrátt fyrir að líf okkar beggja hafði tekið stökkbreytingum var eins og að við hefðum hist síðast daginn áður. Hún er svona labbandi heilræðabrunnur og það liggur við að ég vildi hafa með mér skrifblokk eða diktafón þegar hún talar svo að ég geti vitnað í hana.

Eins og í öllum samböndum, hvort sem um er að ræða ástar-, viðskipta-, vináttu eða annars konar sambönd, þá er enginn fullkominn og fólk rekur sig á. Að bregðast trausti getur komið fyrir alla þó að það sé alvarlegt og viðkvæmt meðan á því stendur. Að biðjast fyrirgefningar og að sýna einlægt fram á að slíkt gerist ekki aftur skiptir meira máli. Í mínum bestu vinasamböndum hefur ýmislegt komið upp á en tekið hefur verið á því með blöndu af fyrirgefningu, þolinmæði og tillitssemi.

Við eignumst vini með því fyrst og fremst að vera vinir sjálf. Jafnlyndi kemur sterkt inn en þó eru til margir vinir sem ekki eiga endilega skap saman en treysta hver öðrum best. Einnig er mikilvægt að leiða hjá sér það sem skiptir ekki máli í fari vinar líta bara á þær hliðar sem leiðir okkur saman og hægt er að njóta í sameiningu. Ég man t.d. aldrei hverju fólk klæddist eða hvernig bíl það ók þegar ég hitti það síðast. Ég man hvað það sagði, hvernig okkur leið saman og hvað ég lærði af því. Fólk og aðstæður geta líka breyst með tíð og tíma en mér finnst gott að finna að það þarf ekki nema stutt sms, tölvupóst eða bara bros frá gömlum vini eða kunningja til þess að mér líði vel. Oftar en ekki hef ég verið að hugsa til viðkomandi rétt áður þó að hann/hún sé staddur/stödd mjög fjarri og ekki verið í sambandi lengi.

Vináttan er vandmeðfarin og því þarf að hlúa að henni á einlægan hátt, án þess að það sé einhver skyldurækni-lykt af því. Það þarf svo lítið til. Skiptir mestu að vera trúr viðkomandi þó að langt sé um liðið og álíta sjálfan sig of góða/n til að gera þeim nokkuð illt. Ég trúi því að það sama gildi með vini, ástvini og elskendur. Leiðir þeirra liggja saman aftur síðar ef þeim er ætlað að gera það. Svona ósýnilegir seglar á þeim sem toga þá saman. Sumir verða vinir aftur, aðrir verða jafnvel elskendur, búnir að malbika leiðina til hvors annars.

(Myndin hér að ofan er að sjálfsögðu að hætti hússins) ; )

|

Skrifað af Olgu Björt mánudagur, júlí 10, 2006


wlaugardagur, júlí 08, 2006



Komin í sumarfrí og byrjaði fyrsta morguninn á því að ganga um Grafarvoginn í tæpa tvo tíma. Fór um öll hverfin nema Staðahverfið. Nýi síminn minn er líka útvarp og það er varla til betri tilfinning en að ganga einn og hlusta á klassíska tónlist á meðan. Ég kemst í annan heim. Mér finnst gott að labba, hlaupa og lyfta lóðum, fæ mikla útrás við það. Þegar það er logn uppi í Borgarfirði er gaman að spila badminton. Ég spilaði handbolta með UMFN hér í eina tíð og þótti nokkuð nösk í langstökki og hástökki. Ekki varð íþróttakonuferill minn lengri en það...í bili a.m.k.

Eirðarleysi er einn af veikleikum mínum og til þess að sporna við því þarf ég setja mér markmið og skipuleggja aðeins fram í tímann. Mér líður þó aldrei vel í eirðarleysinu, t.d. eftir að hafa setið lengi við sjónvarp eða tölvu og mér leiðist m.a.s. að sitja lengi í heitum potti og gufu. Fæ köfnunartilfinningu. Að sitja lengi í sól er eitt það leiðinlegasta sem ég veit um. Ég verð að lesa blað, bók eða einfaldlega sofna til þess að vera kyrr í sólbaði. Það er því dálítið fyndin blanda; eirðarleysi og tilbreytingahneigð. Í síðasta göngutúr mínum um Grafarvoginn gat ég ekki hugsað mér að fara sömu leið heim og í morgun bara varð ég að velja aðra leið en síðast. Þegar ég svo kem heim þá er voða gott að vita hvar hlutirnir eru og að geta gengið að þeim vísum. Æ ég er stundum dálítið skrýtin - skemmtilega þó (held ég).

Mér finnst það sama gilda um hreyfingu og allt annað sem maður gerir í lífinu. Hún verður að vera skemmtileg og nærandi til að halda okkur við efnið. Hvað ætli það séu margir styrktaraðilar líkamsrætarstöðvanna, fólk (eins og ég reyndar) sem keypti árskort og mætti svo þrisvar? Mér finnst frekar að þessar stöðvar, með alla sína nútímatækni, eigi að senda út bréf eða e-mail til fólks sem keypti einhvern tímann 6 mánaða- eða árskort en hefur ekki mætt lengi og hvetja það til að koma aftur og nýta kortið. Það myndi svínvirka á mig og ég myndi eflaust beina viðskiptum mínum þangað seinna. Nei, eigindum stöðvanna er slétt sama.

Sama gildir einnig með hreyfingu og allt annað að það er erfiðast að fara af stað, sparka í stjörnuna á sjálfum sér. Þess vegna finnst mér æðislegt að geta bara skipt um föt og labbað út því að næsti göngustígur er í 10 metra fjarlægð. Göngustígakerfið í Reykjavík er víðast hvar mjög gott. Það þarf ekkert að fara í einhverja sveitta, öskrandi púltíma eða keyra langar leiðir og leita að bílastæði til þess að hreyfa sig. Bara rölta aðeins út með ipodinn eða vasaútvarpið og korterin líða hratt. Það er líka nauðsynlegt að vera stundum einn og rækta sambandið við mikilvægustu manneskjuna í lífi okkar - okkur sjálf.

|

Skrifað af Olgu Björt laugardagur, júlí 08, 2006